Banker's Review Online - Christophe Nijdam: Η Ευρώπη θέλει να μεταρρυθμίσει τις Τράπεζές της;

Τρίτη, 24 Οκτωβρίου 2017

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Strategy and Development

Christophe Nijdam: Η Ευρώπη θέλει να μεταρρυθμίσει τις Τράπεζές της;

16 Μαΐου 2013 | 17:26 Γράφει ο Θανάσης  Κάλφας Topics: Government,International Banking,Investments,Ευρωπαική Ένωση,Θεσμικά

Christophe Nijdam, Οικονομικός Αναλυτής ,Alpha Value

Η Ευρωπαϊκή έκθεση για την τραπεζική μεταρρύθμιση δόθηκε προσφάτως στη δημοσιότητα. Η έκθεση αυτή εκθειάζει ένα διαχωρισμό των παραδοσιακών δραστηριοτήτων των Τραπεζών και των δραστηριοτήτων των εμπορικών συναλλαγών τους. Μία ανεπαρκής λύση για τον Christophe Nijdam, αναλυτή στην εταιρεία οικονομικών αναλυτών Alpha Value.

Αναμενόμενη με μεγάλο ενδιαφέρον, η έκθεση του κυβερνήτη της Τράπεζας της Φινλανδίας Erkki Liikanen για το διαχωρισμό των Τραπεζών, δόθηκε πρόσφατα στη δημοσιότητα. Στην έκθεση αυτή ο κυβερνήτης προτείνει ένα νομικό διαχωρισμό μεταξύ των παραδοσιακών δραστηριοτήτων των Τραπεζών –τη χρηματοδότηση της πραγματικής οικονομίας- και των ‘δραστηριοτήτων τους στις εμπορικές συναλλαγές υψηλού κινδύνου’. Κατά τον Christophe Nijdam η έκθεση αυτή είναι ανεπαρκής ενώ συνηγορεί για ένα συνολικό διαχωρισμό στις δραστηριότητες των Τραπεζών.

Banker’s review:  Η έκθεση Liikanen για τη μεταρρύθμιση του Ευρωπαϊκού Τραπεζικού συστήματος συστήνει ένα διαχωρισμό μεταξύ των δραστηριοτήτων της εμπορικής Τράπεζας λιανικών συναλλαγών και των δραστηριοτήτων των εμπορικών συναλλαγών (trading). Ποια είναι η άποψή σας;
Christophe Nijdam:
Αυτή είναι μία τρίτη άποψη, να δει δηλαδή κανείς τα πράγματα έναντι του κανονισμού Volcker στις ΗΠΑ, που προβλέπει την απαγόρευση στις Τράπεζες να κερδοσκοπούν στις αγορές για το προσωπικό τους όφελος όπως επίσης και έναντι της έκθεσης Vickens στο Ηνωμένο Βασίλειο η οποία στοχεύει στον περιορισμό των δραστηριοτήτων των Εμπορικών Τραπεζών λιανικών συναλλαγών. Σε αυτή την περίπτωση, η παγκόσμια Τράπεζα μένει άθικτη στο εμπορικό επίπεδο και οι δραστηριότητες των εμπορικών συναλλαγών είναι μόνο θυγατρικοποιημένη μέσα στις μεγάλες τραπεζικές ομάδες. Είναι μία πρόοδος, δεδομένου ότι αποφασίζουμε με αυτόν τον τρόπο να απομονώσουμε περισσότερο τις επικίνδυνες δραστηριότητες. Είναι όμως ανεπαρκές για να μπορέσουν να ρυθμιστούν οι τρέχοντες προβληματισμοί του Τραπεζικού συστήματος.

Για ποιο λόγο είναι ανεπαρκές;
Η συγκεκριμένη έκθεση δε ρυθμίζει το πρόβλημα της σύγκρουσης συμφερόντων μεταξύ των δραστηριοτήτων των καταθέσεων της αγοράς. Ήδη δεν ρυθμίζουμε το πρόβλημα της σύγκρουσης αυτής ακόμη και μέσα στην ίδια Τράπεζα. Είναι αυτό που το Liborgate παρουσίασε πρόσφατα. Ορισμένες Τράπεζες επενδύσεων προτίμησαν να χειριστούν τεχνητά το Libor για να αυξήσουν τεχνητά την αποδοτικότητά τους στις δραστηριότητες των παραγώγων προϊόντων επιτοκίου, από το να παρέχουν προνόμια για το συμφέρον των πελατών τους. Θεωρητικά οι αποταμιευτικές Τράπεζες είναι οι μόνες Τράπεζες που μπορούν να επηρεάσουν αυτά τα διατραπεζικά ποσοστά. Όμως στην περίπτωσή μας, είναι η Barclays Capital, η θυγατρική της επενδυτικής Τράπεζας Barclays, που υπαγόρευσε αυτούς τους όρους.

Στη συνέχεια η έκθεση Liikanen δεν θέτει το κεντρικό ερώτημα των μεγάλων τραπεζικών ομίλων: “too big to fail”. Δηλαδή να μπορούμε να αφήσουμε να χρεοκοπήσουν τις τεράστιες Τράπεζες που έχουν δημιουργηθεί.

Θυγατρικοποιώντας τις δραστηριότητες των εμπορικών συναλλαγών, δεν είναι ένας πιο εύκολος τρόπος να αφήσουμε τις Τράπεζες να χρεοκοπήσουν, διατηρώντας παράλληλα και την  Εμπορική Τράπεζα λιανικών συναλλαγών;
Θεωρητικά ναι. Όμως οι Τράπεζες θα μπαίνουν πάντα στον πειρασμό να βοηθούν τις θυγατρικές τους. Μην ξεχνάτε ότι υπάρχουν δεσμοί που διατηρούνται αφού έχουν τα ίδια κεφάλαια. Κάτι τέτοιο συνέβη το 1929 και πολύ πιο πρόσφατα με τη Natixis για την BPCE ή με την CA-CIB για την Credit Agricole. Καμία από τις δύο Τράπεζες δεν ήταν σε θέση να σταματήσει τη θυγατρική της επιχείρηση όταν συνάντησε δυσκολίες με τα μετοχικά κεφάλαια για πρώτη φορά το 2008 και για δεύτερη φορά με το πρόβλημα ρευστότητας το 2011. Υπήρχε λόγος. Έπρεπε να χαθούν πολλά, πάρα πολλά χρήματα και το κράτος δεν θα μπορούσε να τις αφήσει να χαθούν. Είναι αυτό που αποκαλούμε alea moral (ηθικός κίνδυνος).

Ο κίνδυνος με έναν ελάχιστο διαχωρισμό, είναι ότι οι Τράπεζες της αγοράς συνεχίζουν να ωφελούνται από τις μεταμφιεσμένες επιχορηγήσεις του κράτους. Χάρη στην υπονοούμενη εγγύηση που δίδεται από τα κράτη, οι Τράπεζες της αγοράς αναχρηματοδοτούνται με κόστος πολύ χαμηλότερο από το να χρηματοδοτούνταν μόνες τους και αποκλειστικά από τις αγορές. Με άλλα λόγια το κράτος επιχορηγεί εν αγνοία της βούλησης τους, τα bonus των εμπόρων (traders). Αυτό είναι απολύτως αδικαιολόγητο, ενώ την ίδια στιγμή ζητάμε να γίνουν σημαντικές προσπάθειες από όλους.

Ποιες είναι οι συστάσεις σας;
Χρειάζεται μια απλή και καθαρή τομή μεταξύ των εμπορικών συναλλαγών και της παραδοσιακής Τράπεζας. Αυτή η τομή είναι ο μόνος τρόπος για να αρχίσει να μειώνεται το μέγεθος της αξιολόγησης των Τραπεζών και κατά συνέπεια να περιοριστεί ο συστημικός κίνδυνος. Σύμφωνα με τον όμιλό μας, την Alpha Value, αυτή η τομή θα μπορούσε να μειώσει κατά 40% το μέγεθος της αξιολόγησης των Γαλλικών Τραπεζών για παράδειγμα. Αυτό είναι πολύ πιθανό να αλλάξει τα πράγματα.

Τι απαντάτε στις κριτικές του τραπεζικού συστήματος που λένε: η Τράπεζα Lehman Brothers  ήταν μία απλή Τράπεζα. Παρόλα ταύτα μπόρεσε να περιλάβει και όλες τις άλλες Τράπεζες στην πτώση της;
Αυτή τη στιγμή, είναι τα μικρά Ισπανικά περιφερειακά ταμεία που μας δίνουν μία εξήγηση. Μας δείχνουν ότι το μέγεθος των Τραπεζών δεν έχει τίποτε να κάνει με την επικινδυνότητα του συστήματος. Πραγματικά η κατάρρευση αυτών των τραπεζικών ιδρυμάτων δεν οφείλεται στο οικονομικό πρότυπό τους αλλά μάλλον σε ένα πρόβλημα τοπικής διεύθυνσης που είναι ήδη διεφθαρμένο. Όσον αφορά τώρα το επιχείρημα για τη Lehman Brothers, νομίζω ότι πρόκειται για ένα καθαρά ρητορικό ερώτημα. Είναι επειδή γιγαντώθηκε δυσανάλογα με τις δυνάμεις της, με τις ικανότητες της, και μπόρεσε να συμπαρασύρει και όλο τον υπόλοιπο κόσμο στην πτώση της.

Αναμενόμενη με μεγάλο ενδιαφέρον, η έκθεση του κυβερνήτη της Τράπεζας της Φινλανδίας Erkki Liikanen για το διαχωρισμό των Τραπεζών, δόθηκε πρόσφατα στη δημοσιότητα. Στην έκθεση αυτή ο κυβερνήτης προτείνει ένα νομικό διαχωρισμό μεταξύ των παραδοσιακών δραστηριοτήτων των Τραπεζών –τη χρηματοδότηση της πραγματικής οικονομίας- και των ‘δραστηριοτήτων τους στις εμπορικές συναλλαγές υψηλού κινδύνου’. Κατά τον Christophe Nijdam η έκθεση αυτή είναι ανεπαρκής ενώ συνηγορεί για ένα συνολικό διαχωρισμό στις δραστηριότητες των Τραπεζών.

Banker’s review:  Η έκθεση Liikanen για τη μεταρρύθμιση του Ευρωπαϊκού Τραπεζικού συστήματος συστήνει ένα διαχωρισμό μεταξύ των δραστηριοτήτων της εμπορικής Τράπεζας λιανικών συναλλαγών και των δραστηριοτήτων των εμπορικών συναλλαγών (trading). Ποια είναι η άποψή σας;
Christophe Nijdam:
Αυτή είναι μία τρίτη άποψη, να δει δηλαδή κανείς τα πράγματα έναντι του κανονισμού Volcker στις ΗΠΑ, που προβλέπει την απαγόρευση στις Τράπεζες να κερδοσκοπούν στις αγορές για το προσωπικό τους όφελος όπως επίσης και έναντι της έκθεσης Vickens στο Ηνωμένο Βασίλειο η οποία στοχεύει στον περιορισμό των δραστηριοτήτων των Εμπορικών Τραπεζών λιανικών συναλλαγών. Σε αυτή την περίπτωση, η παγκόσμια Τράπεζα μένει άθικτη στο εμπορικό επίπεδο και οι δραστηριότητες των εμπορικών συναλλαγών είναι μόνο θυγατρικοποιημένη μέσα στις μεγάλες τραπεζικές ομάδες. Είναι μία πρόοδος, δεδομένου ότι αποφασίζουμε με αυτόν τον τρόπο να απομονώσουμε περισσότερο τις επικίνδυνες δραστηριότητες. Είναι όμως ανεπαρκές για να μπορέσουν να ρυθμιστούν οι τρέχοντες προβληματισμοί του Τραπεζικού συστήματος.

Για ποιο λόγο είναι ανεπαρκές;
Η συγκεκριμένη έκθεση δε ρυθμίζει το πρόβλημα της σύγκρουσης συμφερόντων μεταξύ των δραστηριοτήτων των καταθέσεων της αγοράς. Ήδη δεν ρυθμίζουμε το πρόβλημα της σύγκρουσης αυτής ακόμη και μέσα στην ίδια Τράπεζα. Είναι αυτό που το Liborgate παρουσίασε πρόσφατα. Ορισμένες Τράπεζες επενδύσεων προτίμησαν να χειριστούν τεχνητά το Libor για να αυξήσουν τεχνητά την αποδοτικότητά τους στις δραστηριότητες των παραγώγων προϊόντων επιτοκίου, από το να παρέχουν προνόμια για το συμφέρον των πελατών τους. Θεωρητικά οι αποταμιευτικές Τράπεζες είναι οι μόνες Τράπεζες που μπορούν να επηρεάσουν αυτά τα διατραπεζικά ποσοστά. Όμως στην περίπτωσή μας, είναι η Barclays Capital, η θυγατρική της επενδυτικής Τράπεζας Barclays, που υπαγόρευσε αυτούς τους όρους.

Στη συνέχεια η έκθεση Liikanen δεν θέτει το κεντρικό ερώτημα των μεγάλων τραπεζικών ομίλων: “too big to fail”. Δηλαδή να μπορούμε να αφήσουμε να χρεοκοπήσουν τις τεράστιες Τράπεζες που έχουν δημιουργηθεί.

Θυγατρικοποιώντας τις δραστηριότητες των εμπορικών συναλλαγών, δεν είναι ένας πιο εύκολος τρόπος να αφήσουμε τις Τράπεζες να χρεοκοπήσουν, διατηρώντας παράλληλα και την  Εμπορική Τράπεζα λιανικών συναλλαγών;
Θεωρητικά ναι. Όμως οι Τράπεζες θα μπαίνουν πάντα στον πειρασμό να βοηθούν τις θυγατρικές τους. Μην ξεχνάτε ότι υπάρχουν δεσμοί που διατηρούνται αφού έχουν τα ίδια κεφάλαια. Κάτι τέτοιο συνέβη το 1929 και πολύ πιο πρόσφατα με τη Natixis για την BPCE ή με την CA-CIB για την Credit Agricole. Καμία από τις δύο Τράπεζες δεν ήταν σε θέση να σταματήσει τη θυγατρική της επιχείρηση όταν συνάντησε δυσκολίες με τα μετοχικά κεφάλαια για πρώτη φορά το 2008 και για δεύτερη φορά με το πρόβλημα ρευστότητας το 2011. Υπήρχε λόγος. Έπρεπε να χαθούν πολλά, πάρα πολλά χρήματα και το κράτος δεν θα μπορούσε να τις αφήσει να χαθούν. Είναι αυτό που αποκαλούμε alea moral (ηθικός κίνδυνος).

Ο κίνδυνος με έναν ελάχιστο διαχωρισμό, είναι ότι οι Τράπεζες της αγοράς συνεχίζουν να ωφελούνται από τις μεταμφιεσμένες επιχορηγήσεις του κράτους. Χάρη στην υπονοούμενη εγγύηση που δίδεται από τα κράτη, οι Τράπεζες της αγοράς αναχρηματοδοτούνται με κόστος πολύ χαμηλότερο από το να χρηματοδοτούνταν μόνες τους και αποκλειστικά από τις αγορές. Με άλλα λόγια το κράτος επιχορηγεί εν αγνοία της βούλησης τους, τα bonus των εμπόρων (traders). Αυτό είναι απολύτως αδικαιολόγητο, ενώ την ίδια στιγμή ζητάμε να γίνουν σημαντικές προσπάθειες από όλους.

Ποιες είναι οι συστάσεις σας;
Χρειάζεται μια απλή και καθαρή τομή μεταξύ των εμπορικών συναλλαγών και της παραδοσιακής Τράπεζας. Αυτή η τομή είναι ο μόνος τρόπος για να αρχίσει να μειώνεται το μέγεθος της αξιολόγησης των Τραπεζών και κατά συνέπεια να περιοριστεί ο συστημικός κίνδυνος. Σύμφωνα με τον όμιλό μας, την Alpha Value, αυτή η τομή θα μπορούσε να μειώσει κατά 40% το μέγεθος της αξιολόγησης των Γαλλικών Τραπεζών για παράδειγμα. Αυτό είναι πολύ πιθανό να αλλάξει τα πράγματα.

Τι απαντάτε στις κριτικές του τραπεζικού συστήματος που λένε: η Τράπεζα Lehman Brothers  ήταν μία απλή Τράπεζα. Παρόλα ταύτα μπόρεσε να περιλάβει και όλες τις άλλες Τράπεζες στην πτώση της;
Αυτή τη στιγμή, είναι τα μικρά Ισπανικά περιφερειακά ταμεία που μας δίνουν μία εξήγηση. Μας δείχνουν ότι το μέγεθος των Τραπεζών δεν έχει τίποτε να κάνει με την επικινδυνότητα του συστήματος. Πραγματικά η κατάρρευση αυτών των τραπεζικών ιδρυμάτων δεν οφείλεται στο οικονομικό πρότυπό τους αλλά μάλλον σε ένα πρόβλημα τοπικής διεύθυνσης που είναι ήδη διεφθαρμένο. Όσον αφορά τώρα το επιχείρημα για τη Lehman Brothers, νομίζω ότι πρόκειται για ένα καθαρά ρητορικό ερώτημα. Είναι επειδή γιγαντώθηκε δυσανάλογα με τις δυνάμεις της, με τις ικανότητες της, και μπόρεσε να συμπαρασύρει και όλο τον υπόλοιπο κόσμο στην πτώση της.




Αυτό στο μέλλον θα πρέπει απαραιτήτως να αποφευχθεί. Εντούτοις, είναι προφανές ότι αυτή η τομή, στη συγκεκριμένη αυτή μορφή δεν είναι πανάκεια. Δεν νομίζω ότι θα είναι αρκετό για να μπορέσει να ρυθμίσει όλα τα προβλήματα του τραπεζικού συστήματος. Χρειαζόμαστε κανόνες που να μπορούν να τίθενται σε εφαρμογή και που να μπορούν από τη μια μεριά να μπορεί να γίνει ο τραπεζικός διαχωρισμός, παράλληλα όμως και ένας πιο προσεκτικός έλεγχος, ένας πιο συνετός έλεγχος. Ο κανονισμός Βασιλεία III (Basel III), με την τοποθέτηση γραφείων συμψηφισμού για τα παράγωγα μπορεί να ελέγξει καλύτερα αυτό το μέρος του οικονομικού συστήματος που εξακολουθεί να διαφεύγει ακόμη και σήμερα από τον οποιοδήποτε αυστηρό έλεγχο. Σε αυτό το σημείο, τα σχέδια ψηφίσματος της συγκεκριμένης έκθεσης είναι πολύ ουσιαστικά.

Και σχετικά με το επιχείρημα της χρηματοδότησης της οικονομίας;
Το επιχείρημα αυτό ενδυναμώνεται κάθε φορά που αγγίζουμε με τον έναν ή τον άλλο τρόπο τον τραπεζικό κανονισμό. Όπως όμως φαίνεται, κατά τη διάρκεια 66 ετών η νομοθετική πράξη Glass Steagall Act δεν απέτρεψε την ανάπτυξη των αμερικανικών επιχειρήσεων και την χρηματοδότησή τους. Θα έλεγα μάλιστα ότι συνέβη το αντίθετο. Όσον αφορά τις πιστωτικές δαπάνες, είναι πιθανόν να αυξηθούν. Αυτό όμως θα είναι ένα από τα αποτελέσματα του νέου κανονισμού Βασιλεία ΙΙΙ για να έχουμε Τράπεζες πιο υγιείς, με πιο σταθερές βάσεις.

Παρόλα αυτά, μιλάτε για προωθημένες θέσεις στην έκθεση Liikanen. Για τί τελικά πρόκειται;
Αυτό το μοντέλο της παγκόσμιας Τράπεζας που αποδείχθηκε γυμνό, τείνει να εγκαταλειφθεί. Η έκθεση βεβαιώνει ότι κανένα τραπεζικό πρότυπο δεν αποδείχθηκε αξιόπιστο. Με έναν ορισμένο τρόπο αποκηρύσσει την ιδέα μιας παγκόσμιας Τράπεζας. Μερικοί Γάλλοι τραπεζίτες εξακολουθούν να υποστηρίζουν το αλάθητο αυτού του συστήματος, απογυμνώνοντας το, ενώ πρόκειται για το σόφισμα που προαναφέραμε: too big, too fail. Επιπλέον η έκθεση συστήνει ορισμένες τεχνικές ρυθμίσεις που ακολουθούν τη σωστή κατεύθυνση. Προτείνει ειδικότερα την εφαρμογή μιας αληθινής αναλογίας των μοχλών, υπογραμμίζοντας παράλληλα τους σταθμισμένους  κινδύνους αποδόσεων ενεργητικού (RWA). Αυτά τα περίφημα RWA επιτρέπουν στις Τράπεζες να βελτιστοποιήσουν το μέγεθος της αξιολόγησης του απολογισμού τους με προσεκτικές  αναλογίες.

Θέλετε να πείτε ότι το μέγεθος του απολογισμού των Τραπεζών δεν έχει μειωθεί;
Όχι, και αυτό νομίζω ότι είναι ένα θέλγητρο. Ακούγοντας τους τραπεζίτες, παρατηρούμε ότι οι Τράπεζες έχουν δραστικά μειώσει τις δραστηριότητές τους, ειδικά μετά την κρίση ρευστότητας το καλοκαίρι του 2011. Στην πραγματικότητα μείωσαν τους ισορροπημένους κινδύνους που συνδέονταν με τις πιστώσεις τους. Αυτά τα RWA, που υπολογίζονται από τα εσωτερικά πρότυπα που υπάρχουν σε όλες τις μεγάλες Τράπεζες, έγινε μια προσπάθεια, τεχνητά, να μειωθούν, αυξάνοντας παράλληλα τη φερεγγυότητα των Τραπεζών. Αυτό το τελευταίο θα μπορούσε να διαδραματίσει ένα σημαντικό ρόλο στο γεγονός ότι πολλά Ευρωπαϊκά ιδρύματα θα μπορούσαν να φτάσουν στην αναλογία του 9%, ποσοστό απαραίτητα από την E.B.A. (European Banks Authority)  σε αναλογία με την Core Tier One της 30 Ιουνίου 2012.

Banker's Review (T. 032)
« 1 2 »

Έχετε άποψη;
Ο σχολιασμός των άρθρων προϋποθέτει την Είσοδο σας στο Banker's Review Online.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Δείτε ακόμη...

Οι πιο δημοφιλείς ειδήσεις σήμερα

Αυτοί που διάβασαν αυτό διάβασαν επίσης

Τα πιο δημοφιλή Topics

Οι πιο δημοφιλείς ειδήσεις σε αυτήν την ενότητα

Οι πιο δημοφιλείς ειδήσεις σε άλλες ενότητες

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Συνεντεύξεις / Πρόσωπα

 
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Topics

Συγχωνεύσεις και εξαγορές

Private banking

Πιστωτική κρίση

Credit Risk management

Enterprise risk management

Best work place

Multichannel Strategy

Innovation

International Banking

Outsourcing

©2017 Boussias Communications, all rights reserved. Κλεισθένους 338, 153 44 Γέρακας, info@boussias.com, Τ:210 6617777, F:210 6617778