Banker's Review Online - Μισέλ Μπαρνιέ: Η πορεία προς το «ευρωπαϊκό κοινωνικό συμβόλαιο»

Τρίτη, 22 Μαΐου 2018

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Strategy and Development

Μισέλ Μπαρνιέ: Η πορεία προς το «ευρωπαϊκό κοινωνικό συμβόλαιο»

21 Φεβρουαρίου 2013 | 09:02 Γράφει ο Θανάσης  Κάλφας Topics: Ευρωπαική Ένωση,Θεσμικά,Συνεντεύξεις / Πρόσωπα

Μισέλ Μπαρνιέ, Ευρωπαίος Επίτροπος, Eσωτερικής Aγοράς

Πράος και υπομονετικός, ο Ευρωπαίος Επίτροπος εσωτερικής αγοράς και υπηρεσιών κ. Μισέλ Μπαρνιέ, αρέσκεται με την πρώτη ευκαιρία να βγάζει από τα χαρτιά του ένα φάκελο που αναφέρεται η πρόοδος σε όλα τα ανοικτά θέματα που έχει αναλάβει ο τομέας του, όλες τις προκλήσεις που έχει δεχθεί.

Μήνα με το μήνα, χωρίς τυμπανοκρουσίες, κάνει μια συγκομιδή επιτυχιών. Στο δύσκολο χαρτοφυλάκιο που του έχει ανατεθεί, προσπαθεί να βελτιώσει την εικόνα της Ευρώπης που τόσο έχει πληγεί τελευταία. Είναι πεπεισμένος ότι μόνο η επίτευξη συγκεκριμένων στόχων μπορεί να υλοποιήσει το Ευρωπαϊκό όνειρο.

Banker’s review: Ο πρόεδρος της Γαλλίας Φρανσουά Ολάντ δήλωσε πρόσφατα ότι η κρίση του Ευρώ πλησιάζει προς το τέλος της. Συμφωνείτε με  αυτή τη θέση;
Mισέλ Μπαρνιέ:
Ναι. Νομίζω ότι περάσαμε την κορυφή του παγόβουνου της οικονομικής κρίσης στο τέλος του φθινοπώρου του 2012. Κατά τη διάρκεια των τριών τελευταίων ετών οι Ευρωπαίοι ηγέτες ευρίσκονταν σε άμυνα και αποφάσιζαν «με την πλάτη στον τοίχο».

Ο κατάλογος με τις μεταρρυθμίσεις που έγιναν, είναι πραγματικά εντυπωσιακός: ρύθμιση των αγορών, εποπτεία, οικονομικό και δημοσιονομικό συντονισμό, συνεργασία στη ζώνη του Ευρώ, μείωση των ελλειμμάτων στις υπερχρεωμένες χώρες… Και φυσικά το ζήτημα της ανάπτυξης που έχουμε προτείνει και που υποστηρίζει σθεναρά η Γαλλία. Από τις 29 Ιουνίου έχουμε μία ολοκληρωμένη απάντηση σε μία γενικευμένη κρίση.

Οι αγορές κατάλαβαν ότι δεν επρόκειτο να αφήσουμε την Ελλάδα να βγει από το Ευρώ, ότι η αλληλεγγύη μεταξύ των Ευρωπαϊκών χωρών ήταν ισχυρή. Αρχίζουμε ήδη να διακρίνουμε τις πρώτες ευαίσθητες βελτιώσεις στους οικονομικούς δείκτες. Σε αρκετές χώρες το ισοζύγιο πληρωμών  επανακάμπτει, η αξιολόγηση της Ελλάδας ανέβηκε κατά έξι βαθμίδες…

Οι σκληρές προσπάθειες που έχουν κάνει οι λαοί σε αυτές τις χώρες μαζί με την Ευρωπαϊκή αλληλεγγύη ήδη δίνουν αποτελέσματα. Όμως βρισκόμαστε μόλις στην αρχή του δεύτερου ημιχρόνου. Η κατάσταση εξακολουθεί να είναι εύθραυστη και οι μακροχρόνιες προοπτικές ανάπτυξης είναι ισχνές. Μη ξεχνάτε όμως ότι ένας αγώνας δεν κερδίζεται πριν την ολοκλήρωση και του δεύτερου ημιχρόνου.

Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα έχει αλλάξει τη συμπεριφορά της;
Δε νομίζω. Θα έλεγα ότι τα καθήκοντα που έχει, έχουν διευρυνθεί. Επιπλέον της αποστολής που έχει για τον έλεγχο της σταθερότητας των τιμών, θα έχει σαν αποστολή και την τραπεζική σταθερότητα. Ό,τι κάνει μέχρι τώρα η ΕΚΤ είναι στο πλαίσιο του σεβασμού των προβλεπομένων συνθηκών, δηλώνοντας την ανεξαρτησία της ώστε να μπορεί παράλληλα να είναι υπεύθυνη για τον τραπεζικό έλεγχο. Για τα υπόλοιπα, ο κ. Μάριο Ντράγκι, ο πρόεδρος της ΕΚΤ, κατάλαβε ότι πρέπει να υποστηρίξει τη σταδιακή επάνοδο της εμπιστοσύνης και να γίνει μία νέα επανεκκίνηση του διατραπεζικού συστήματος, το οποίο προς στιγμή είναι εντελώς δεσμευμένο.

Θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για ένα ‘φεντεραλισμό’ του τραπεζικού συστήματος;
Ναι θα μπορούσαμε. Παρ’ όλο που η λέξη ‘φεντεραλισμός’ δεν έχει την ίδια σημασία στη Γερμανία τη Γαλλία ή το Ηνωμένο Βασίλειο. Το κοινό νόμισμα είναι ένα ομοσπονδιακό απόσταγμα. Μία πιο ολοκληρωμένη οργάνωση του τραπεζικού συστήματος είναι λογική. Όπως άλλωστε γίνεται στην οικονομική πολιτική που ακολουθείται στις χώρες-μέλη του Ευρώ. Να θυμίσω ότι ο κ. Ζακ Ντελόρ το είχε προτείνει επί εποχής του. Όμως έλειπαν τόσο το κουράγιο όσο και η θέληση.

Σύμφωνα με τις συμφωνίες της αποκαλούμενης «Βασιλείας ΙΙΙ», οι Ευρωπαϊκές Τράπεζες δεν είναι πιο εξασθενημένες έναντι των Αμερικανικών;
Δεν το νομίζω. Οι υπάρχοντες όροι των συμφωνιών έχουν σαν στόχο να ενδυναμώσουν την ποιότητα και την ποσότητα των χρημάτων που υπάρχουν αυτή τη στιγμή στις Τράπεζες και να μπορέσουν να αντιμετωπίσουν τους κινδύνους που αναλαμβάνουν αυτές οι Τράπεζες.

Δε νομίζω ότι η ελεύθερη διαχείριση, με τους κινδύνους που αυτή εμπεριέχει, είναι επιθυμία και στόχος των Ευρωπαϊκών κυβερνήσεων. Η Αμερικανική πολιτική σχετικά με τη Βασιλεία ΙΙΙ είναι από τη φύση της λίγο διαφορετική. Έχει να κάνει με μία παγκόσμια σταθερότητα. Συναποφασίσαμε να ενδυναμώσουμε τις Τράπεζες, καθόσον τα προβλήματα μίας μεγάλης Αμερικανικής ή Ευρωπαϊκής Τράπεζας γρήγορα γίνεται ένα πρόβλημα για ολόκληρη την παγκόσμια οικονομία. Κάτι τέτοιο άλλωστε συνέβη με την Τράπεζα Lehman Brothers το 2008.

Επιπλέον δε, δεν θα πρέπει να είμαστε αφελείς. Οι Τράπεζες βρίσκονται  σε ανταγωνισμό. Εάν μερικές χώρες δεν κατορθώσουν να εφαρμόσουν τους κανόνες δίδοντας οφέλη προς τις Τράπεζές τους, τότε θα έχουμε ένα μεγάλο πρόβλημα. Αυτό αποκαλείται «ρυθμιστικός ανταγωνισμός», και είναι μία από τις βασικές αιτίες της κρίσης. Κατά συνέπεια, εάν για παράδειγμα οι Ηνωμένες Πολιτείες αθετήσουν τις υποσχέσεις τους, τότε θα υπάρξει ένας κίνδυνος για την παγκόσμια οικονομική σταθερότητα. Αυτό δεν μπορούμε να το αποδεχτούμε. Άλλωστε τους το έχω πει επανειλημμένα. Με έχουν κατακρίνει πολλές φορές, κυρίως στις Αγγλοσαξονικές χώρες, επειδή - όπως ισχυρίζονται - θέλω να επανεξετάσω μερικούς όρους της Βασιλείας οι οποίοι μου φαίνονται ότι προέρχονται από λανθασμένη σύλληψη, όπως για παράδειγμα οι ισχύοντες κανόνες για τη ρευστότητα.

Όμως η διαφορά είναι ότι οι Ευρωπαϊκές Τράπεζες χρηματοδοτούν το 75% της οικονομίας στη Γηραιά Ήπειρο και οι αγορές το υπόλοιπο 25%. Στις ΗΠΑ συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Επιπλέον, έχουμε αποφασίσει να εφαρμόσουμε προληπτικούς νόμους σε 8.000 Τράπεζες στην Ευρώπη, ενώ οι ΗΠΑ μόνον σε 30. Γι’ αυτό τον λόγο είμαι πολύ σκεπτικός για την εφαρμογή αυτών των κανόνων, για να μην ποινικοποιηθεί η οικονομία και να προφυλαχθεί η διαφορετικότητα των Τραπεζών, όπως π.χ. οι τοπικές ή οι συνεταιριστικές Τράπεζες.

Μήνα με το μήνα, χωρίς τυμπανοκρουσίες, κάνει μια συγκομιδή επιτυχιών. Στο δύσκολο χαρτοφυλάκιο που του έχει ανατεθεί, προσπαθεί να βελτιώσει την εικόνα της Ευρώπης που τόσο έχει πληγεί τελευταία. Είναι πεπεισμένος ότι μόνο η επίτευξη συγκεκριμένων στόχων μπορεί να υλοποιήσει το Ευρωπαϊκό όνειρο.

Banker’s review: Ο πρόεδρος της Γαλλίας Φρανσουά Ολάντ δήλωσε πρόσφατα ότι η κρίση του Ευρώ πλησιάζει προς το τέλος της. Συμφωνείτε με  αυτή τη θέση;
Mισέλ Μπαρνιέ:
Ναι. Νομίζω ότι περάσαμε την κορυφή του παγόβουνου της οικονομικής κρίσης στο τέλος του φθινοπώρου του 2012. Κατά τη διάρκεια των τριών τελευταίων ετών οι Ευρωπαίοι ηγέτες ευρίσκονταν σε άμυνα και αποφάσιζαν «με την πλάτη στον τοίχο».

Ο κατάλογος με τις μεταρρυθμίσεις που έγιναν, είναι πραγματικά εντυπωσιακός: ρύθμιση των αγορών, εποπτεία, οικονομικό και δημοσιονομικό συντονισμό, συνεργασία στη ζώνη του Ευρώ, μείωση των ελλειμμάτων στις υπερχρεωμένες χώρες… Και φυσικά το ζήτημα της ανάπτυξης που έχουμε προτείνει και που υποστηρίζει σθεναρά η Γαλλία. Από τις 29 Ιουνίου έχουμε μία ολοκληρωμένη απάντηση σε μία γενικευμένη κρίση.

Οι αγορές κατάλαβαν ότι δεν επρόκειτο να αφήσουμε την Ελλάδα να βγει από το Ευρώ, ότι η αλληλεγγύη μεταξύ των Ευρωπαϊκών χωρών ήταν ισχυρή. Αρχίζουμε ήδη να διακρίνουμε τις πρώτες ευαίσθητες βελτιώσεις στους οικονομικούς δείκτες. Σε αρκετές χώρες το ισοζύγιο πληρωμών  επανακάμπτει, η αξιολόγηση της Ελλάδας ανέβηκε κατά έξι βαθμίδες…

Οι σκληρές προσπάθειες που έχουν κάνει οι λαοί σε αυτές τις χώρες μαζί με την Ευρωπαϊκή αλληλεγγύη ήδη δίνουν αποτελέσματα. Όμως βρισκόμαστε μόλις στην αρχή του δεύτερου ημιχρόνου. Η κατάσταση εξακολουθεί να είναι εύθραυστη και οι μακροχρόνιες προοπτικές ανάπτυξης είναι ισχνές. Μη ξεχνάτε όμως ότι ένας αγώνας δεν κερδίζεται πριν την ολοκλήρωση και του δεύτερου ημιχρόνου.

Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα έχει αλλάξει τη συμπεριφορά της;
Δε νομίζω. Θα έλεγα ότι τα καθήκοντα που έχει, έχουν διευρυνθεί. Επιπλέον της αποστολής που έχει για τον έλεγχο της σταθερότητας των τιμών, θα έχει σαν αποστολή και την τραπεζική σταθερότητα. Ό,τι κάνει μέχρι τώρα η ΕΚΤ είναι στο πλαίσιο του σεβασμού των προβλεπομένων συνθηκών, δηλώνοντας την ανεξαρτησία της ώστε να μπορεί παράλληλα να είναι υπεύθυνη για τον τραπεζικό έλεγχο. Για τα υπόλοιπα, ο κ. Μάριο Ντράγκι, ο πρόεδρος της ΕΚΤ, κατάλαβε ότι πρέπει να υποστηρίξει τη σταδιακή επάνοδο της εμπιστοσύνης και να γίνει μία νέα επανεκκίνηση του διατραπεζικού συστήματος, το οποίο προς στιγμή είναι εντελώς δεσμευμένο.

Θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για ένα ‘φεντεραλισμό’ του τραπεζικού συστήματος;
Ναι θα μπορούσαμε. Παρ’ όλο που η λέξη ‘φεντεραλισμός’ δεν έχει την ίδια σημασία στη Γερμανία τη Γαλλία ή το Ηνωμένο Βασίλειο. Το κοινό νόμισμα είναι ένα ομοσπονδιακό απόσταγμα. Μία πιο ολοκληρωμένη οργάνωση του τραπεζικού συστήματος είναι λογική. Όπως άλλωστε γίνεται στην οικονομική πολιτική που ακολουθείται στις χώρες-μέλη του Ευρώ. Να θυμίσω ότι ο κ. Ζακ Ντελόρ το είχε προτείνει επί εποχής του. Όμως έλειπαν τόσο το κουράγιο όσο και η θέληση.

Σύμφωνα με τις συμφωνίες της αποκαλούμενης «Βασιλείας ΙΙΙ», οι Ευρωπαϊκές Τράπεζες δεν είναι πιο εξασθενημένες έναντι των Αμερικανικών;
Δεν το νομίζω. Οι υπάρχοντες όροι των συμφωνιών έχουν σαν στόχο να ενδυναμώσουν την ποιότητα και την ποσότητα των χρημάτων που υπάρχουν αυτή τη στιγμή στις Τράπεζες και να μπορέσουν να αντιμετωπίσουν τους κινδύνους που αναλαμβάνουν αυτές οι Τράπεζες.

Δε νομίζω ότι η ελεύθερη διαχείριση, με τους κινδύνους που αυτή εμπεριέχει, είναι επιθυμία και στόχος των Ευρωπαϊκών κυβερνήσεων. Η Αμερικανική πολιτική σχετικά με τη Βασιλεία ΙΙΙ είναι από τη φύση της λίγο διαφορετική. Έχει να κάνει με μία παγκόσμια σταθερότητα. Συναποφασίσαμε να ενδυναμώσουμε τις Τράπεζες, καθόσον τα προβλήματα μίας μεγάλης Αμερικανικής ή Ευρωπαϊκής Τράπεζας γρήγορα γίνεται ένα πρόβλημα για ολόκληρη την παγκόσμια οικονομία. Κάτι τέτοιο άλλωστε συνέβη με την Τράπεζα Lehman Brothers το 2008.

Επιπλέον δε, δεν θα πρέπει να είμαστε αφελείς. Οι Τράπεζες βρίσκονται  σε ανταγωνισμό. Εάν μερικές χώρες δεν κατορθώσουν να εφαρμόσουν τους κανόνες δίδοντας οφέλη προς τις Τράπεζές τους, τότε θα έχουμε ένα μεγάλο πρόβλημα. Αυτό αποκαλείται «ρυθμιστικός ανταγωνισμός», και είναι μία από τις βασικές αιτίες της κρίσης. Κατά συνέπεια, εάν για παράδειγμα οι Ηνωμένες Πολιτείες αθετήσουν τις υποσχέσεις τους, τότε θα υπάρξει ένας κίνδυνος για την παγκόσμια οικονομική σταθερότητα. Αυτό δεν μπορούμε να το αποδεχτούμε. Άλλωστε τους το έχω πει επανειλημμένα. Με έχουν κατακρίνει πολλές φορές, κυρίως στις Αγγλοσαξονικές χώρες, επειδή - όπως ισχυρίζονται - θέλω να επανεξετάσω μερικούς όρους της Βασιλείας οι οποίοι μου φαίνονται ότι προέρχονται από λανθασμένη σύλληψη, όπως για παράδειγμα οι ισχύοντες κανόνες για τη ρευστότητα.

Όμως η διαφορά είναι ότι οι Ευρωπαϊκές Τράπεζες χρηματοδοτούν το 75% της οικονομίας στη Γηραιά Ήπειρο και οι αγορές το υπόλοιπο 25%. Στις ΗΠΑ συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Επιπλέον, έχουμε αποφασίσει να εφαρμόσουμε προληπτικούς νόμους σε 8.000 Τράπεζες στην Ευρώπη, ενώ οι ΗΠΑ μόνον σε 30. Γι’ αυτό τον λόγο είμαι πολύ σκεπτικός για την εφαρμογή αυτών των κανόνων, για να μην ποινικοποιηθεί η οικονομία και να προφυλαχθεί η διαφορετικότητα των Τραπεζών, όπως π.χ. οι τοπικές ή οι συνεταιριστικές Τράπεζες.


Αυτό άλλωστε προσπαθεί να επιτύχει το Ευρωπαϊκό σχέδιο CRD4, που ολοκληρώνεται αυτή τη στιγμή, με τη συμμετοχή υπουργών οικονομικών και του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Τώρα δεν θα υπάρξει αφέλεια από την Ευρώπη. Ας μην το ξεχνάμε, η κρίση γεννήθηκε από μία αδυναμία που είχαν οι Τράπεζες με τα κεφάλαιά τους, από τον κακό έλεγχο που υπήρχε, και από μία περιοριστική πλαισίωση των αμοιβών και των μπόνους. Οφείλουμε σε όλους τους πολίτες, σε όλους τους φορολογούμενους να πάρουμε και εμείς τα μαθήματά μας και θα το κάνουμε.

Αυτό το αναφέρατε στον κ. Μπεν Μπερνάνκε;
Έστειλα μία επιστολή στον διοικητή της Ομοσπονδιακής Τράπεζας όταν πληροφορηθήκαμε την καθυστέρηση της εφαρμογής των κανόνων της Βασιλείας III από τις Αμερικανικές Τράπεζες, οι οποίες δεν εφάρμοζαν τους κανόνες της Βασιλείας II, III…Αυτά είχαν αποφασιστεί από τους G20 παρουσία και του αμερικανού Προέδρου Μπαράκ Ομπάμα. Θα είναι αποτελεσματικά μόνον εάν εφαρμοστούν από όλους, εάν όλος ο κόσμος συμμετέχει. Περνάω πολύ χρόνο προσπαθώντας να εξηγήσω τις προσπάθειες που κάνουν οι Ευρωπαίοι ελέγχοντας.

Πρέπει και η άλλη πλευρά να κάνει το ίδιο, φυσικά με τους δικούς τους νόμους και κανόνες. Αναμένω την απάντηση από τον κ. Μπερνάνκε και θέλω να πιστεύω ότι αυτή η καθυστέρηση οφείλεται αποκλειστικά σε τεχνικούς λόγους.

Από τι συνίσταται αυτό το Ευρωπαϊκό δίπλωμα που έχετε αρχίσει να εφαρμόζετε; Πρόκειται για μία επανάσταση για τις ευρωπαϊκές επιχειρήσεις;
Μετά από τριάντα χρόνια, είναι μία πραγματική επιτυχία για την ευρωπαϊκή ανταγωνιστικότητα. 25 χώρες της Ένωσης εισακούγονται μεταξύ τους για να απονείμουν ένα μοναδικό τίτλο προστασίας των βιομηχανικών εφευρέσεων και της έρευνας. Ένα ευρωπαϊκό δίπλωμα που θα κοστίζει 7 με 10 φορές φθηνότερα απ’ ότι σήμερα και θα βάλει, από το 2014, τις επιχειρήσεις μας, κυρίως τις μικρομεσαίες, σε ισότητα με τις αντίστοιχες ανταγωνιστικές επιχειρήσεις από την Ιαπωνία, την Κίνα ή τις ΗΠΑ.

Αυτή την πρόταση την είχα παρουσιάσει το 2011 μαζί με 50 επιπλέον προτάσεις για την επανεκκίνηση της κοινής αγοράς. Με δέκα συναδέλφους, που είναι επίσης Επίτροποι στην Ε.Ε., εξετάσαμε και βρήκαμε τα σημεία που μπλόκαραν την ευρωπαϊκή αγορά. Σκοπός μας ήταν να δημιουργήσουμε το καλύτερο ‘οικοσύστημα’, επιτρέποντας παράλληλα στις ευρωπαϊκές επιχειρήσεις τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας και ευημερίας: κινητικότητα με τη χρήση επαγγελματικών καρτών, απλοποίηση των δημόσιων αγορών, ηλεκτρονική υπογραφή, ανάπτυξη του ηλεκτρονικού εμπορίου (e-commerce), κοινωνική επιχειρηματικότητα…

Στα ένδεκα χρόνια της ύπαρξής του, το Ευρώ σήμερα αποτελεί πραγματικά ένα ατού;
Μέσα στην ίδια αγορά που είμαστε και λειτουργούμε, πώς θα μπορούσαμε να σκεφτούμε την ύπαρξη 27 διαφορετικών νομισμάτων που είναι ανταγωνιστικά μεταξύ τους δημιουργώντας ανταγωνιστικές υποτιμήσεις. Το κοινό νόμισμα πάει μαζί, πάει παράλληλα με την κοινή αγορά. Το Ευρώ μας έδωσε μία νομισματική ανεξαρτησία σε ευρωπαϊκή κλίμακα. Θυμηθείτε: το γαλλικό φράγκο εξουσιαζόταν από το γερμανικό μάρκο, το μάρκο από το δολάριο…

Επιπλέον, ο στόχος να έχουμε χαμηλά επιτόκια, αποφεύγοντας τον πληθωρισμό που ως γνωστόν πλήττει τους ασθενέστερους, επετεύχθη. Ναι, πραγματικά πιστεύω ότι το Ευρώ είναι ένα οικονομικό ατού, με την προϋπόθεση όμως να σεβόμαστε τους ‘κανόνες συγκατοίκησης’ και κάθε χώρα να προσέχει τις άλλες χώρες εφαρμόζοντας παράλληλα και μια σωστή διαχείριση.

Η Ευρώπη όμως είναι και η Ευρώπη της ανεργίας…
Πραγματικά. Όμως ας μη ξεχνάμε ότι η κοινή αγορά δημιούργησε 2,7 εκατομμύρια θέσεις εργασίας. Επιπλέον, στον ίδιο γεωγραφικό χώρο μερικές χώρες αναπτύσσουν τη βιομηχανία τους ενώ άλλες χώρες υποχωρούν, κατά συνέπεια δεν είναι αυτό που αποκαλούμε “το λάθος των Βρυξελλών”. Συνιστώ τόσο σε εσάς αλλά και σε όποιον πραγματικά ενδιαφέρεται να διαβάσει την έκθεση του Λουί Γκαλουά (Louis Gallois), του γενικού διευθυντή επενδύσεων της Γαλλίας, ο οποίος γνωρίζει το θέμα και γνωρίζει γιατί μιλάει. Αυτό ουσιαστικά είναι και το οικονομικό πρόγραμμα όλων των Γαλλικών κυβερνήσεων από όπου και εάν αυτές προέρχονται, δεξιά, κέντρο ή αριστερά.

Μήπως θα έπρεπε να υπάρξει μία «ευρωπαϊκοποίηση» μερικών τομέων που είναι τομείς κλειδιά;
Προσέξτε, η κρατικοποίηση δεν είναι πλέον ταμπού. Ακόμη και οι Βρετανοί εφάρμοσαν αυτό το μέτρο για να διασώσουν μερικές από τις τράπεζές τους, πριν μόλις λίγο καιρό. Όμως εμείς σαν Ευρώπη, σαν Ευρωπαίοι, ας ζήσουμε στην εποχή μας, μια εποχή που επιτάσσει το άνοιγμα προς τους άλλους, την αποδοχή των ξένων κεφαλαίων και των ξένων επενδύσεων, όπως επίσης και την υποστήριξη εταιρειών γαλλικών, ιταλικών και άλλων που εξάγουν και αναπτύσσονται αλλού.
 
Ναι, έχετε δίκαιο, πρέπει να γίνει μια «ευρωπαϊκοποίηση» όπως την αποκαλείτε, να υπάρξει μία αμοιβαιότητα στις εθνικές πολιτικές μας για την έρευνα, για τις αμυντικές βιομηχανίες, να υπάρξει προαγωγή όλων των τεχνολογιών, τεχνολογιών-κλειδιά για το μέλλον. Δεν πρόκειται για προστατευτισμό αλλά μάλλον για μια προστασία, για μια βοήθεια. Και η σωστή, η καλή προστασία είναι η επένδυση στην έρευνα, στην εκπαίδευση.

Είναι απλά η ανεξαρτησία της Ευρώπης που τίθεται προς αμφισβήτηση, όπως επίσης και η κυριαρχία της. Δεν μπορώ να καταλάβω πώς υπάρχουν ακόμη και σήμερα πολιτικοί που χρησιμοποιούν «μαραμένο λόγο» και εξακολουθούν να υποστηρίζουν μια ιδέα εθνικής απομόνωσης.
 
Δεν πρόκειται για μια υποθετική γραμμή Μαζινό που θα επιτρέψει στη Γαλλία να ανακαταλάβει τα πεδία που ήδη έχει χάσει στις διεθνείς αγορές όσον αφορά τις εξαγωγές της….Πραγματικά δεν πρόκειται να δεχτώ ότι το μέλλον των παιδιών μου δημιουργείται στη Νέα Υόρκη και μετά λίγο καιρό καταστρέφεται στο Πεκίνο. Αυτό με τίποτε δεν μπορώ να το δεχτώ.


Το τέλος του 2012 πήρε ιδιαίτερες διαστάσεις η υπόθεση Ντεπαρντιέ. Πότε νομίζετε ότι θα μπορούσε να γίνει μία ‘εναρμόνιση’ του φορολογικού συστήματος;
Σε μία κοινή αγορά με ένα κοινό νόμισμα, η λογική λέει να υπάρχει μια εναρμόνιση σχετικά με τη φορολογία, τουλάχιστον σε ότι αφορά τη φορολογία των εταιρειών και των φορολογούμενων πολιτών. Ο συνάδελφος μου, ο Αλγκίρντας Σεμέλα (Algirdas Semela), επίτροπος υπεύθυνος για την τελωνειακή ένωση, έχει προωθήσει ένα βασικό σχέδιο εναρμόνισης φορολόγησης των εταιρειών.
 
Στο συγκεκριμένο θέμα φορολογίας θα πρέπει να πω ότι είναι ιδιαίτερα δύσκολο καθ’ όσον η όποια απόφαση λαμβάνεται, θα πρέπει να έχει και την πλήρη ομοφωνία των υπουργών οικονομικών. Κάτι τέτοιο καταλαβαίνετε ότι δεν είναι πάντα εύκολο. Θα πρέπει εδώ να πω ότι η χώρα μου η Γαλλία κάνει λάθος εάν πιστεύει ότι οι υπόλοιπες χώρες θα συμπορευτούν με τη γραμμή της, ακολουθώντας και εφαρμόζοντας τους κανόνες της.

Δεν επικροτώ τις ενέργειες αυτών που εγκαταλείπουν τη Γαλλία για λόγους φορολογίας, όμως εάν αυτό το φαινόμενο πάρει μεγάλες διαστάσεις, πιστεύω ότι η Γαλλική κυβέρνηση θα μπορούσε να επανεξετάσει την οικονομική πολιτική της για το συγκεκριμένο ζήτημα. Θα μπορούσε να αποφύγει την έξοδο του πλούτου της Γαλλίας, σημαντικών κεφαλαίων προς το εξωτερικό. 

Στο γραφείο σας στις Βρυξέλλες υπάρχει η διάσημη φωτογραφία Ντεγκόλ-Αντενάουερ. Αλήθεια σήμερα δεν είστε απογοητευμένος και ίσως ανήσυχος από το ζεύγος Μέρκελ-Ολάντ;
Σε μία Ευρώπη των 27 σήμερα και των 28 αύριο, με την είσοδο της Κροατίας, αυτός ο παράδοξος διάλογος είναι όλο και πιο πολύ αναγκαίος αλλά όλο και πιο πολύ ελλιπής. Είναι αλήθεια ότι η Άγκελα Μέρκελ και ο Φρανσουά Ολάντ δεν έχουν ούτε την ίδια ιστορία ούτε την ίδια πολιτική ευαισθησία. Χρειάζονται χρόνο αμφότεροι για να μάθουν να ενεργούν μαζί. Ο Μιτεράν και ο Κολ, ο Σιράκ και ο Σρέντερ χρειάστηκαν και αυτοί στην εποχή τους χρόνο για να μπορούν να συνεννοηθούν και να συναποφασίζουν. Όμως είμαι απόλυτα πεπεισμένος ότι τόσο ο Γάλλος πρόεδρος όσο και η Γερμανίδα καγκελάριος θα σταθούν στο ύψος των περιστάσεων.

Η αποφασιστική στιγμή, η στιγμή της αλήθειας θα είναι τον ερχόμενο Σεπτέμβριο, ακριβώς μετά τις γερμανικές εκλογές. Θα μπορέσει να υπάρξει μία δέσμευση καταρχήν των δύο χωρών που είναι οι πυλώνες της ΕΕ, Γαλλίας και Γερμανίας, αλλά και άλλων χωρών που το επιθυμούν για μια ολοκλήρωση οικονομική, πολιτική, νομισματική με μια νέα ανακατανομή των ρόλων; Αυτό είναι το μεγάλο στοίχημα. Γνωρίζω ότι αυτό το ζήτημα είναι λεπτό και δύσκολο για το Γαλλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα. Όμως δύσκολο είναι και για την Γαλλική Κεντροδεξιά, το Κόμμα UMP.

Θα επιθυμούσα πολύ να διεξαγόταν ένας εθνικός διάλογος για το μέλλον της Ευρώπης και το μέλλον της Γαλλίας, που σημειωτέον πάνε μαζί. Που δεν ανήκουμε σε μια «Ευρώπη της ντροπής», που μπορούμε να πούμε με πεποίθηση στους Γάλλους ότι είναι καθήκον μας να είμαστε και πατριώτες και Ευρωπαίοι. Οι ιδέες αυτές δεν είναι αντικρουόμενες αλλά συμπληρωματικές. Με λίγα λόγια να μη θυσιάζουμε το μέλλον εις το όνομα του παρόντος όπως έλεγε πολλά χρόνια πριν ο Πιέρ Μεντές Φρανς, ο μεγάλος αυτός πολιτικός άντρας της Γαλλίας. Μερικές φορές, παρατηρώντας τη γαλλική πολιτική σκηνή, έχω την εντύπωση ότι αρκετοί πολιτικοί θυσιάζουν το μέλλον εις το όνομα του παρελθόντος.

Κατ’ εσάς πώς θα μπορούσε να εκτιναχθεί η πολιτική Ευρώπη;
Η υπάρχουσα οικονομική και νομισματική κρίση προκαλεί δύο εκ διαμέτρου αντίθετες αντιδράσεις.
Ή κλείνεσαι στον εαυτό σου ή αισθάνεσαι την ανάγκη να είσαι με τους άλλους για να μπορέσεις να αντιμετωπίσεις τις δυσκολίες, να είσαι σεβαστός στον κόσμο. Αυτός είναι ο ρόλος των Ευρωπαίων ηγετών να πείσουν τους πολίτες ότι το να είσαι Ευρωπαίος δεν είναι μια επιλογή αλλά μία ζωτική ανάγκη, ότι η υπεράσπιση των εθνικών συμφερόντων δεν είναι αποκλειστικά εθνικό ζήτημα.

Χρειάζεται να εξηγήσουμε στους πολίτες που ανησυχούν, και πιστέψτε με είναι πάρα πολλοί, ότι έχουμε ανάγκη τα Έθνη για να καταπολεμήσουμε τον εθνικισμό, ότι δεν ονειρευόμαστε μια ομοιόμορφη Ευρώπη αλλά μία ενωμένη Ευρώπη. Θα πρέπει να αποδείξουμε ότι δε θα μπορέσουμε να επιτύχουμε την οικολογική μετάβαση, ότι δε θα βρούμε μια νέα οικονομική ανάπτυξη, πιο πράσινη, πιο καινοτόμο, πιο εξισορροπημένη, στα στενά όρια των εθνικών μας αγορών, με τις πολιτικές μας ή τα εφαρμοζόμενα μέτρα να είναι αρκετές φορές αντικρουόμενα μεταξύ γειτόνων.

Η ενίσχυση της αμοιβαιότητας, η ενίσχυση του ομοσπονδιακού συστήματος, η εκλογή ενός προέδρου που θα διευθύνει την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, η καλύτερη συνεργασία μεταξύ των εθνικών κοινοβουλίων, η ενδυνάμωση του ρόλου του Ευρωκοινοβουλίου, ο διάλογος μεταξύ μας και η δυνατότητα να μπορούμε να επέμβουμε στη διεθνή σκηνή: όλα αυτά που αναφέρω είναι πράγματα που ανήκουν στους λαούς από ένα ‘ευρωπαϊκό κοινωνικό συμβόλαιο’.

Η στιγμή πια έφτασε. Αυτή η χρονιά, το 2013 και η επόμενη χρονιά το 2014, είναι που πρέπει να ανοίξει αυτός ο μεγάλος δημόσιος διάλογος στην Ευρώπη.

Banker's Review (T. 031)
« 1 2 3 »

Έχετε άποψη;
Ο σχολιασμός των άρθρων προϋποθέτει την Είσοδο σας στο Banker's Review Online.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Δείτε ακόμη...

Οι πιο δημοφιλείς ειδήσεις σήμερα

Αυτοί που διάβασαν αυτό διάβασαν επίσης

Τα πιο δημοφιλή Topics

Οι πιο δημοφιλείς ειδήσεις σε αυτήν την ενότητα

Οι πιο δημοφιλείς ειδήσεις σε άλλες ενότητες

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Συνεντεύξεις / Πρόσωπα

 
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Topics

Συγχωνεύσεις και εξαγορές

Private banking

Πιστωτική κρίση

Credit Risk management

Enterprise risk management

Best work place

Multichannel Strategy

Innovation

International Banking

Outsourcing

©2018 Boussias Communications, all rights reserved. Κλεισθένους 338, 153 44 Γέρακας, info@boussias.com, Τ:210 6617777, F:210 6617778